Geplaatst op Donderdag, 27 Mei 2010 om 8:52am - Email » | Print » | 1 Reactie | Reageer!

Door Paulien Augustinus

Ik eindigde de vorige keer met het gegeven dat twee vrijwilligers na een verlof weer zouden proberen om binnen te komen. Zij zijn inmiddels weer binnen en dat geeft een stuk rust. Er zijn weer aanvragen de deur uit voor een werkvergunning waar nu op antwoord gewacht wordt.

Intussen is het Pasen geweest, maar dat is hier niet anders dan in Nederland. Voor mij duurde het zelfs langer voordat ik het besef had dat het Pasen zou worden. Gelukkig is het niet aan een paar dagen op de kalender gebonden. Ook hier is er veel aan traditie en versiering en gezelligheid en lijkt het er soms op dat men niet meer weet waar het nu werkelijk om gaat.

In die tijd kon de plaatselijke bevolking van de “Westbank een permit aanvragen om tijdens de feestdagen naar Jeruzalem te kunnen gaan, de christenen althans. Een aantal van mijn collega’s kregen een permit en met twee van hen ben ik op palmzondag naar Jeruzalem geweest, de oude stad in en ’s middags naar de Olijfberg waar de intocht in Jeruzalem werd herdacht. Toen we terugkwamen was het checkpoint bij Bethlehem afgesloten,waardoor men niet meer naar Jeruzalem kon.

In april ben ik met drie huisgenoten voor een aantal dagen naar Tiberias geweest. Het is goed om nu en dan langer dan een dag weg te zijn van Jemima. We hebben genoten van de mooie omgeving met nog veel groen en andere kleuren van bloemen en planten en veel dieren. Dat groen en bloeiend is kenmerkend voor het voorjaar en daarom ook aan te bevelen om dan Israël te bezoeken.

In die periode bezochten dan ook mijn ouders en een oom en tante Israël met een reisgezelschap. Het weekend dat ze in Jeruzalem waren heb ik met hen doorgebracht. Waarin zij ook Jemima hebben bezocht en zo hebben gezien waar ik ben en wat ik doe. Dat was voor beide kanten erg fijn. Voor mij was het ook erg fijn dat ze nu zelf ervaren hoe mooi het land is. Maar meer nog dat het het land is wat God zijn volk heeft beloofd  en geeft, ook nu.

Een bijzondere ervaring had ik zelf bij de klaagmuur  op de trap toen ik zat te wachten op mijn ouders;een Joodse man kwam naar beneden en groette vriendelijk, een poosje later kwam hij weer naar boven en knoopte een gesprekje aan en ik vertelde wat ik in Israël deed. Hij zij dat ook Arabische kinderen zorg verdienen. Hij vroeg of hij voor mij mocht zingen en ik zei ‘ja”, toen zong hij Psalm 105 in het Hebreeuws en vrij plotseling was hij ook weg.

Op Jeruzalem dag was ik daar en dat was bijzonder; veel Israëlische vlaggen hingen uit en men had ze om zich heen geslagen of droeg ze mee. Ook waren er opvallend veel jongeren. Er werd gezongen en gedanst en straten waren afgezet. Het viel mij op dat men veel nationalistischer is en de sfeer ook erg open en ontspannen is, zonder losbandigheid. ’s Avonds naar een concert van “de Messiah” geweest. Dit was wel in het Hebreeuws maar de tekst en muziek is bekend, ook was er een programma bij in het engels. Vol overgave werd er gezongen, ook bijzonder omdat het Joodse mensen waren die over zichzelf en hun Messias zongen.

Wat Jemima betreft is het niet altijd gemakkelijk; deze maand worden de lonen van de werkers weer in twee delen uitbetaald, waaruit iets blijkt van de moeilijke financiële situatie.

Persoonlijk vind ik het momenteel moeilijk te leven met het feit dat dit Israël is dat God aan zijn volk heeft gegeven. Als ik de Bijbel lees, zeker ook hier van belang, dan lees ik daarin de beloften daarover van God aan zijn volk en geloof ik dat dat het toekomst perspectief is.  Maar nu ik hier woon op de “Westbank” ervaar ik ook iets de moeiten en pijn van de mensen hier. Als ik dan met menselijke ogen ga kijken dan kun je geneigd raken om mee te gaan in het denken van de media over Palestijnen die lijden.