Geplaatst op Donderdag, 2 September 2010 om 9:51am - Email » | Print » | Reageer!

Hoewel de ‘freedom’ flotilla naar Gaza alweer enige maanden geleden plaatsvond, wil ik hier graag even op terugblikken. Wat we in de dagen na het schietincident van 31 mei op één van de boten in de media en politiek hebben gezien, tartte alle wetten van objectiviteit. Slechts één dag na het trieste voorval vond een groot deel van de wereld het nodig om het Israëlische optreden eenzijdig te veroordelen, waaronder 21 Europese landen. Turkije noemde het zelfs staatsterreur en ook de Arabische Liga sprak van een terroristisch optreden. Israël werd dus wereldwijd veroordeeld; dat is heel wat anders dan het incident betreuren, wat ik zelf ook doe. Ook een aantal linkse politici schoten uit hun slof. Zo noemde Boris van der Ham van D66 het optreden een ‘hysterische reactie op een humanitaire missie’. Maar waren al deze beschuldigen wel op goede gronden gebaseerd?

Ook ik ben voor een veroordeling van wandaden, maar mijn punt hier is dat de wereldwijde veroordeling al de ochtend na het incident op gang kwam, zonder enig voorafgaand onderzoek. Dit is toch de (democratische) wereld op zijn kop? Eerst eenzijdig kwaad worden en dan pas roepen om een onderzoek. Waar is onderzoek nog voor nodig als je al geoordeeld hebt? De NOS bood zoals veel vaker uitgebreid zendtijd aan boze mensen (op Israël uiteraard), maar het echte nieuws ontbrak. Een juiste nieuwskop zou zijn geweest: “Brede veroordeling van Israël zonder voorafgaand onderzoek wekt verbazing”. Een goed journalist zou bij deze gang van zaken direct zijn vraagtekens moeten zetten. Een journalist die op zoek is naar de waarheid. Nou goed, die waarheid is zo onderhand wel aan het licht gekomen. Is die niet bij iedereen bekend? Dat zou goed kunnen, want bij mijn weten heeft de Nederlandse media hier nauwelijks aandacht aan besteed (mijn excuus als dit in een enkel item wel het geval is geweest). De waarheid in deze zaak is kennelijk minder belangrijk dan het zwartmaken van Israël, in de dagen en weken na het incident.

Terug naar de waarheid. De BBC zond onlangs in haar onderzoeksshow Panorama een uitstekende reconstructie uit van de gebeurtenissen die nacht. Ze sprak met veel betrokkenen uit beide kampen, daarbij gebruik makend van beelden van zowel het Israëlische leger als van beelden gemaakt op de Mavi Marmara, het schip waar het mis ging. TV-beelden vanaf het schip zijn ruim voor handen, omdat het hier vol stond met journalisten die verslag moesten doen van de confrontatie. Dat op zich is natuurlijk al vreemd als deze vloot inderdaad een humanitair doel had gehad, zoals de opvarenden beweerden. Ik ga de documentaire hier niet woordelijk uitleggen (zoek zelf even in Youtube op ‘Panorama’ en ‘Gaza flotilla’), maar de hoofdconclusie is volstrekt helder: het ging helemaal niet om een humanitaire vloot (veel hulpgoederen waren verouderd of onbruikbaar, medicijnen over datum, lege schepen, het aanbod om te lossen in de haven van Ashdod of in Egypte werd afgewezen, etc.). De vloot had slechts één doel: de confrontatie met Israël aangaan om zodoende wereldwijde aandacht te vragen over de ‘schande’ van de Gaza-blokkade.

Een vloot onder valse voorwendselen dus. Dit alleen al brengt het treffen tussen de activisten en het Israëlische leger in een heel ander perspectief. Uit de documentaire blijkt dat een harde kern van de activisten uit was op een gewelddadige confrontatie. Hierin speelt het door de Turkse staat gesteunde IHH een belangrijke rol. Deze organisatie staat niet alleen te boek als een Turkse hulporganisatie, maar is evenzeer bekend om haar radicaal-islamitische houding en haar banden met Hamas en andere terreurorganisaties. Lekkere jongens aan boord dus. Tijdens de reis naar Gaza kwam in één van de vele anti-Israëlische toespraken Bülent Yildirim, de leider van de IHH, aan het woord. Hij zei het volgende: “Wij gaan de Israëlische commando’s verslaan, dat verklaren we bij deze. Als jullie je soldaten op het schip brengen, gooien we ze van boord. Je zult vernederd worden ten overstaan van de wereld”. De documentaire laat zien dat een groep activisten hun wapens inderdaad al voortijdig klaar hebben liggen, onder meer messen en uit de railing gelaste stalen pijpen. De confrontatie had dus niets te maken met zelfverdediging op het schip, zoals in eerste instantie werd beweerd. Israël had het recht om op deze plaats de schepen te enteren, maar onderschatte de snode plannen van de opvarenden. Hierdoor betraden te beperkt uitgeruste commando’s het schip en kwamen zo in extreme moeilijkheden. Israël moest alle zeilen bijzetten met helaas 9 doden als gevolg. Een ander gevolg: wereldwijd is Israël weer de paria. Kennelijk had vreedzame overgave niet het gewenste gevolg (over de andere 5 schepen hoor je niets) en is er bewust een prijs voor betaald. Eén activist verklaart tijdens de reis al dat hij bereid is zijn leven te geven… Tja, je kunt Israël dan misschien aanspreken op de blokkade (al noem ik dat naïef, maar dat terzijde), haar de schuld geven van de slachtoffers op de Mavi Marmara is volstrekt in strijd met de waarheid.

Nu de ware toedracht van het incident bekend is, komen de vroege veroordelingen over het Israëlische optreden in een nog dubieuzer daglicht te staan. Deze bleken volkomen onterecht. Antisemitisch zelfs. Het kwaad is natuurlijk al geschied, Israël heeft voor de zoveelste keer gezichtsverlies geleden. De wereld zou eigenlijk met schaamrood op de kaken haar excuus moeten aanbieden. Israël veroordelen is bijna aan de orde van de dag, een onterechte veroordeling herroepen, laat staan excuus maken, is een zeldzaamheid. De BBC verdiend met het uitzenden van deze documentaire een pluim, maar hoe zit het met de Nederlandse waarheidsvinding? Laten we alsjeblieft voorzichtig zijn met wat de media ons over bepaalde thema’s voorschotelt, voor leugenachtige lieden die in de media hun podium vinden. Voor wat betreft het thema Israël: hier worden we pas echt overladen met halve waarheden en hele leugens. Want hoe kan het ook anders dan dat het volk dat God uitverkoos door de wereld wordt verworpen? Doen wij hier aan mee? Ik niet.

Dit artikel verschijnt ook in opinieblad Eigenwijzer en op de website www.allesinperspectief.nl.