Geplaatst op Maandag, 6 September 2010 om 14:13pm - Email » | Print » | Reageer!

Door Paulien Augustinus

Daar ondervind ik het een en ander van nu ik hier voor een jaar leef.  Het verschil is dat ik hier weg kan wanneer ik maar wil, in tegenstelling tot degenen die hier permanent wonen. Als ik zin heb om bijvoorbeeld naar Jeruzalem te gaan dan kan ik naar het checkpoint om eruit te kunnen.

Alhoewel het nu even wat spannender is aangezien de meeste werkvergunningen  verlopen zijn van ons als vrijwilligers, ook al zijn de aanvragen al drie maanden weg. Bureaucratie is er dus ook in Israël. Al moet ik ook wel eens wachten bijvoorbeeld als het druk is, of als de checks voor mij moeizaam verlopen. Maar soms lijkt het ook een soort machtsspel van Israëlische soldaten die mensen laten wachten, omdat ze bijvoorbeeld zelf een krantje lezen of omdat ze naar een “vlo zoeken”. Dan kan ik me wel voorstellen dat Arabische mensen geïrriteerd raken.

Of die keer dat ik een Arabisch gezin met hun bagage hielp en vervolgens zelf extra werd gecheckt. Mensen van hier kunnen van de Westbank af als ze een werkvergunning hebben voor hun werk buiten de Westbank. Anders slechts op bepaalde feestdagen of voor bijzondere dingen als een ziekenhuis bezoek in Israël. Dan kunnen ze een permit aanvragen, daarvoor is een pasje nodig waaraan gegevens gekoppeld zijn. En dan maar hopen  dat ze de permit krijgen.  Dat lijkt soms ook willekeurig te zijn, als bijvoorbeeld een persoon uit een gezin de permit niet krijgt. Hooguit een dag van te voren is bekend of ze de permit krijgen. Op een permit staat de datum, tijd waarop die geldig is en de naam plus. Als een permit al voor meerdere dagen is dan moeten ze regelmatig ’s avonds toch weer terug zijn, dus ergens overnachten gaat niet.

Een aantal keren ben ik met mensen van hier door de check gegaan en merk ik dat ze meer gecheckt worden dan een “toerist”. Hun permit wordt altijd nauwkeurig bekeken, waar ze naar mijn paspoort soms amper kijken, moeten zij ook nog een handafdruk maken. Nog lastiger wordt het als ze voor een vakantie van de Westbank willen. Dan moeten ze een uitnodiging hebben van iemand uit het buitenland en die moet tevens garant voor hen willen staan. Dat betekent dat die persoon papieren daarvoor moet invullen en financieel garant staan. Daarop moeten ze dan naar de ambassade gaan om diverse papieren aan te vragen en dan maar hopen dat ze die toegewezen krijgen. Ook deze hebben een datum en tijd voor begin en eind.

En dit allemaal omdat ze een Arabier zijn die op de Westbank woont en daarmee als potentiële terrorist worden gezien.

Mensen gaan hier ook verschillend om met het feit dat ze hier begrenst wonen; De een neemt het voor lief en vestigt zich hier door te werken, huis te bouwen, trouwen. Omdat ze het wel best vinden, of omdat ze er zich bij neerleggen. De ander leeft hier wel, maar neemt ook elke gelegenheid waar om buiten de Westbank/ Israël  te gaan. Omdat ze hier wel willen leven, maar niet hier alleen hier. Weer een ander heeft er grote moeite mee om hier te wonen en voelt zich als een onschuldige gevangene, gestraft om wat anderen mis deden. Althans dat is zo als ik het ervaar bij mensen om mij heen en dit is een globale omschrijving.

Ik weet wel dat de muur er is uit beveiliging tegen aanslagen en dat de aanslagen daarna aanzienlijk zijn afgenomen. En dat erkennen verschillende mensen van hier ook, al ervaren. Niet alle Arabieren zijn tegen Israël en kunnen zelfs erkennen dat het onder Israëlischs bewind beter ging. Ook hebben verschillende mensen werk door bijvoorbeeld te werken in de bouw van settlements.