door Isreality te volgen op Twitter ontvang je van ons interessante tweets over Israel en Isreality en ben je net iets eerder op de hoogte van alles wat de wereld zegt over israel en geven wij je updates over onze activiteiten.

Volg ons op: http://twitter.com/isrealityNL

Oren, die vorige week nauw betrokken was bij de hernieuwde vredesbesprekingen in Washington tussen zijn land en de Palestijnen, beweert dat de militante beweging in Libanon nu over viermaal zoveel raketten beschikt als in 2006, het jaar waarin Hezbollah en Israël slaags raakten.

Verstopt
Volgens Oren hebben de strijders van Hezbollah de raketten verstopt onder scholen, ziekenhuizen en woonhuizen. ‘In 2006 stonden ze nog gewoon boven de grond of in silo’s, en kon de luchtmacht van Israël veel projectielen nog vrij makkelijk onschadelijk maken. Nu heeft Hezbollah het geschut bewust in de buurt van gewone burgers geplaatst. Ze weten dondersgoed dat als Israël deze locaties aanvalt, wij opnieuw als oorlogsmisdadigers zullen worden gebrandmerkt.’

Oren zei tijdens een telefonische persconferentie dat Hezbollah langs de grens tussen Libanon en Israël over zo’n vijftienduizend raketten beschikt. Raketten die afkomstig zijn uit Syrië en – vooral – Iran. Het Israëlische leger beschikt over informatie waaruit blijkt dat Hezbollah over honderden locaties beschikt waar de projectielen zijn verborgen. Via tunnels hebben de strijders van de militante Libanese organisatie veel van de arsenalen met elkaar verbonden.

Doeltreffender
‘Veel van de nieuwe raketten zijn zwaarder en doeltreffender. Hezbollah kan vanuit het noorden nu elke stad in Israël bestoken, inclusief Eilat.’ Tijdens de zomeroorlog van 2006 vuurde Hezbollah ruim vierduizend projectielen op Noord-Israël af. De oorlog begon nadat de militante beweging bij een eerste confrontatie net over de grens Israëlische soldaten had gedood. Israël reageerde met een grondoffensief en zware bombardementen op Libanon.

Hezbollah neemt niet deel aan de vredesbesprekingen tussen Palestijnen en Israël die vorige week in Washington hervat zijn en die over twee weken een vervolg krijgen in Sharm el Sheikh. Oren, die donderdag de besprekingen tussen de Israëlische premier Netanyahu en de Palestijnse president Abbas van nabij meemaakte, is ‘optimistisch’ over de kansen van het hernieuwde vredesberaad.

bron: volkskrant.nl

Het aantal Joodse inwoners is 5.770.000, of 75,5% van de bevolking, Arabieren 20,3% of 1,559,100 mensen. Het restant van 4,2% zijn hoofdzakelijk immigranten uit de Voormalige Sovjetunie die niet geregistreerd staan als Joden. In het Joodse jaar 5770 zijn 17,880 nieuwe immigranten in Israël gearriveerd.

Bij de oprichting van de staat Israël waren er slechts 806,000 inwoners. In 1949 waren er 1 miljoen en in 1958 2 miljoen inwoners. In 1990 bereikte de bevolking het aantal van 5 miljoen, en in 1998 (na de immigratiegolf uit de voormalige Sovjetunie) 6 miljoen. Naar verwachting bereikt de bevolking een aantal van 10 miljoen omstreeks 2030.

Bron: jpost.com

Daar ondervind ik het een en ander van nu ik hier voor een jaar leef.  Het verschil is dat ik hier weg kan wanneer ik maar wil, in tegenstelling tot degenen die hier permanent wonen. Als ik zin heb om bijvoorbeeld naar Jeruzalem te gaan dan kan ik naar het checkpoint om eruit te kunnen.

Alhoewel het nu even wat spannender is aangezien de meeste werkvergunningen  verlopen zijn van ons als vrijwilligers, ook al zijn de aanvragen al drie maanden weg. Bureaucratie is er dus ook in Israël. Al moet ik ook wel eens wachten bijvoorbeeld als het druk is, of als de checks voor mij moeizaam verlopen. Maar soms lijkt het ook een soort machtsspel van Israëlische soldaten die mensen laten wachten, omdat ze bijvoorbeeld zelf een krantje lezen of omdat ze naar een “vlo zoeken”. Dan kan ik me wel voorstellen dat Arabische mensen geïrriteerd raken.

Of die keer dat ik een Arabisch gezin met hun bagage hielp en vervolgens zelf extra werd gecheckt. Mensen van hier kunnen van de Westbank af als ze een werkvergunning hebben voor hun werk buiten de Westbank. Anders slechts op bepaalde feestdagen of voor bijzondere dingen als een ziekenhuis bezoek in Israël. Dan kunnen ze een permit aanvragen, daarvoor is een pasje nodig waaraan gegevens gekoppeld zijn. En dan maar hopen  dat ze de permit krijgen.  Dat lijkt soms ook willekeurig te zijn, als bijvoorbeeld een persoon uit een gezin de permit niet krijgt. Hooguit een dag van te voren is bekend of ze de permit krijgen. Op een permit staat de datum, tijd waarop die geldig is en de naam plus. Als een permit al voor meerdere dagen is dan moeten ze regelmatig ’s avonds toch weer terug zijn, dus ergens overnachten gaat niet.

Een aantal keren ben ik met mensen van hier door de check gegaan en merk ik dat ze meer gecheckt worden dan een “toerist”. Hun permit wordt altijd nauwkeurig bekeken, waar ze naar mijn paspoort soms amper kijken, moeten zij ook nog een handafdruk maken. Nog lastiger wordt het als ze voor een vakantie van de Westbank willen. Dan moeten ze een uitnodiging hebben van iemand uit het buitenland en die moet tevens garant voor hen willen staan. Dat betekent dat die persoon papieren daarvoor moet invullen en financieel garant staan. Daarop moeten ze dan naar de ambassade gaan om diverse papieren aan te vragen en dan maar hopen dat ze die toegewezen krijgen. Ook deze hebben een datum en tijd voor begin en eind.

En dit allemaal omdat ze een Arabier zijn die op de Westbank woont en daarmee als potentiële terrorist worden gezien.

Mensen gaan hier ook verschillend om met het feit dat ze hier begrenst wonen; De een neemt het voor lief en vestigt zich hier door te werken, huis te bouwen, trouwen. Omdat ze het wel best vinden, of omdat ze er zich bij neerleggen. De ander leeft hier wel, maar neemt ook elke gelegenheid waar om buiten de Westbank/ Israël  te gaan. Omdat ze hier wel willen leven, maar niet hier alleen hier. Weer een ander heeft er grote moeite mee om hier te wonen en voelt zich als een onschuldige gevangene, gestraft om wat anderen mis deden. Althans dat is zo als ik het ervaar bij mensen om mij heen en dit is een globale omschrijving.

Ik weet wel dat de muur er is uit beveiliging tegen aanslagen en dat de aanslagen daarna aanzienlijk zijn afgenomen. En dat erkennen verschillende mensen van hier ook, al ervaren. Niet alle Arabieren zijn tegen Israël en kunnen zelfs erkennen dat het onder Israëlischs bewind beter ging. Ook hebben verschillende mensen werk door bijvoorbeeld te werken in de bouw van settlements.

Ook ik ben voor een veroordeling van wandaden, maar mijn punt hier is dat de wereldwijde veroordeling al de ochtend na het incident op gang kwam, zonder enig voorafgaand onderzoek. Dit is toch de (democratische) wereld op zijn kop? Eerst eenzijdig kwaad worden en dan pas roepen om een onderzoek. Waar is onderzoek nog voor nodig als je al geoordeeld hebt? De NOS bood zoals veel vaker uitgebreid zendtijd aan boze mensen (op Israël uiteraard), maar het echte nieuws ontbrak. Een juiste nieuwskop zou zijn geweest: “Brede veroordeling van Israël zonder voorafgaand onderzoek wekt verbazing”. Een goed journalist zou bij deze gang van zaken direct zijn vraagtekens moeten zetten. Een journalist die op zoek is naar de waarheid. Nou goed, die waarheid is zo onderhand wel aan het licht gekomen. Is die niet bij iedereen bekend? Dat zou goed kunnen, want bij mijn weten heeft de Nederlandse media hier nauwelijks aandacht aan besteed (mijn excuus als dit in een enkel item wel het geval is geweest). De waarheid in deze zaak is kennelijk minder belangrijk dan het zwartmaken van Israël, in de dagen en weken na het incident.

Terug naar de waarheid. De BBC zond onlangs in haar onderzoeksshow Panorama een uitstekende reconstructie uit van de gebeurtenissen die nacht. Ze sprak met veel betrokkenen uit beide kampen, daarbij gebruik makend van beelden van zowel het Israëlische leger als van beelden gemaakt op de Mavi Marmara, het schip waar het mis ging. TV-beelden vanaf het schip zijn ruim voor handen, omdat het hier vol stond met journalisten die verslag moesten doen van de confrontatie. Dat op zich is natuurlijk al vreemd als deze vloot inderdaad een humanitair doel had gehad, zoals de opvarenden beweerden. Ik ga de documentaire hier niet woordelijk uitleggen (zoek zelf even in Youtube op ‘Panorama’ en ‘Gaza flotilla’), maar de hoofdconclusie is volstrekt helder: het ging helemaal niet om een humanitaire vloot (veel hulpgoederen waren verouderd of onbruikbaar, medicijnen over datum, lege schepen, het aanbod om te lossen in de haven van Ashdod of in Egypte werd afgewezen, etc.). De vloot had slechts één doel: de confrontatie met Israël aangaan om zodoende wereldwijde aandacht te vragen over de ‘schande’ van de Gaza-blokkade.

Een vloot onder valse voorwendselen dus. Dit alleen al brengt het treffen tussen de activisten en het Israëlische leger in een heel ander perspectief. Uit de documentaire blijkt dat een harde kern van de activisten uit was op een gewelddadige confrontatie. Hierin speelt het door de Turkse staat gesteunde IHH een belangrijke rol. Deze organisatie staat niet alleen te boek als een Turkse hulporganisatie, maar is evenzeer bekend om haar radicaal-islamitische houding en haar banden met Hamas en andere terreurorganisaties. Lekkere jongens aan boord dus. Tijdens de reis naar Gaza kwam in één van de vele anti-Israëlische toespraken Bülent Yildirim, de leider van de IHH, aan het woord. Hij zei het volgende: “Wij gaan de Israëlische commando’s verslaan, dat verklaren we bij deze. Als jullie je soldaten op het schip brengen, gooien we ze van boord. Je zult vernederd worden ten overstaan van de wereld”. De documentaire laat zien dat een groep activisten hun wapens inderdaad al voortijdig klaar hebben liggen, onder meer messen en uit de railing gelaste stalen pijpen. De confrontatie had dus niets te maken met zelfverdediging op het schip, zoals in eerste instantie werd beweerd. Israël had het recht om op deze plaats de schepen te enteren, maar onderschatte de snode plannen van de opvarenden. Hierdoor betraden te beperkt uitgeruste commando’s het schip en kwamen zo in extreme moeilijkheden. Israël moest alle zeilen bijzetten met helaas 9 doden als gevolg. Een ander gevolg: wereldwijd is Israël weer de paria. Kennelijk had vreedzame overgave niet het gewenste gevolg (over de andere 5 schepen hoor je niets) en is er bewust een prijs voor betaald. Eén activist verklaart tijdens de reis al dat hij bereid is zijn leven te geven… Tja, je kunt Israël dan misschien aanspreken op de blokkade (al noem ik dat naïef, maar dat terzijde), haar de schuld geven van de slachtoffers op de Mavi Marmara is volstrekt in strijd met de waarheid.

Nu de ware toedracht van het incident bekend is, komen de vroege veroordelingen over het Israëlische optreden in een nog dubieuzer daglicht te staan. Deze bleken volkomen onterecht. Antisemitisch zelfs. Het kwaad is natuurlijk al geschied, Israël heeft voor de zoveelste keer gezichtsverlies geleden. De wereld zou eigenlijk met schaamrood op de kaken haar excuus moeten aanbieden. Israël veroordelen is bijna aan de orde van de dag, een onterechte veroordeling herroepen, laat staan excuus maken, is een zeldzaamheid. De BBC verdiend met het uitzenden van deze documentaire een pluim, maar hoe zit het met de Nederlandse waarheidsvinding? Laten we alsjeblieft voorzichtig zijn met wat de media ons over bepaalde thema’s voorschotelt, voor leugenachtige lieden die in de media hun podium vinden. Voor wat betreft het thema Israël: hier worden we pas echt overladen met halve waarheden en hele leugens. Want hoe kan het ook anders dan dat het volk dat God uitverkoos door de wereld wordt verworpen? Doen wij hier aan mee? Ik niet.

Dit artikel verschijnt ook in opinieblad Eigenwijzer en op de website www.allesinperspectief.nl.

De veiligheidsmaatregelen in de omstreden gebieden zijn in de afgelopen tijd flink versoepeld als een geste van goodwill tegenover de Palestijnen. Van Jeruzalem naar Hebron langs route 60 kom je geen enkele controlepost meer tegen.

Er werd al gevreesd voor nieuwe aanslagen, omdat de geschiedenis heeft geleerd dat bij het hervatten van vredesbesprekingen er altijd mensen zijn die deze besprekingen willen saboteren door het plegen van aanslagen.

Minister President Benyamin Netanyahu hoorde van de aanslag op weg naar Washington, waar nieuwe vredesbesprekingen zullen worden gehouden. Hij reageerde door te stellen dat Israël zijn grenzen niet zal laten bepalen door terreur en dat hij meeleeft met de families van de slachtoffers.

De Palestijnse president Mahmoud Abbas zei dat hij alle acties veroordeelt die gericht zijn tegen Israëlische of Palestijnse burgers en dat deze aanslag niet als een daad van verzet kon worden gezien.

Klik hier om de Bijbelstudiereeks over Abraham te bekijken!

De man, van Turkse afkomst en rond de veertig jaar, was diep in zijn gevoelens gekwetst door wat er gebeurd is en heeft op deze manier zijn gevoelens geuit. De TCA (Taxi Centrale Amsterdam), waar de chauffeur een vergunning heeft, vond de actie onacceptabel. De centrale zegt niet geassocieerd te willen worden met politieke statements. Daarom hebben zij besloten het TCA daklicht van de taxi af te halen. Verdere maatregelen worden niet tegen de man genomen.

Bron: Parool

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Een video die vorige week in Libanon werd gepubliceerd maakte duidelijk dat Unifil soldaten collaboreerden met de LAF. Dat gebeurde op het moment dat de IDF begon met het snoeien van bomen en bosjes nabij het veiligheidshek op Israëlisch grondgebied. Op de video is waar te nemen dat Unifil wederom als vredesmacht nutteloos bleek in Zuid Libanon.

De beelden maken haarscherp duidelijk dat Unifil haar aandacht richtte op het voorkomen van de IDF-werkzaamheden op Israëlisch grondgebied. Dit gebeurde terwijl men naast LAF soldaten stond die zich prepareerden op de aanval op Israël. De passiviteit van Unifil werd verder bevestigd door een bericht in de Jakarta Globe. Daarin werd melding gemaakt van de vlucht van twee Indonesische Unifil soldaten toen de gevechten uitbraken.

Al langere tijd is duidelijk dat Unifil niet in staat is om te voorkomen dat Zuid Libanon opnieuw wordt voorbereid op oorlog met Israël.

In juli publiceerde de IDF tot dan toe geheim materiaal. Daaruit bleek dat vele dorpen in het zuiden van Libanon door Hezbollah worden gecontroleerd en worden gebruikt voor de opslag van raketten en andere wapens.

Unifil komt uit veiligheidsoverwegingen niet in deze dorpen, en dus kon Hezbollah daar haar gang gaan de afgelopen vier jaar. Ook het voorkomen van wapensmokkel door Hezbollah- een onderdeel van het Unifil mandaat onder VN resolutie 1701- is totaal mislukt. Hezbollah beschikt nu over circa 50.000 raketten in Libanon.

Een andere conclusie die kan worden getrokken, is dat de aanval op de IDF gepland was en alle sporen vertoonde van een Hezbollahactie. De scherpschutters van de LAF werden in stelling gebracht op bevel van de legerleiding, volgens de Hezbollah zender Al-Manar. Dit kon gebeuren omdat de IDF het onderhoudswerk drie uur uitstelde op verzoek van Unifil. Hezbollah stuurde daarop zelfs een TV ploeg naar het gebied om de aanslag vast te leggen.

Sinds enige tijd is duidelijk dat de LAF grotendeels geïnfiltreerd is door Hezbollah en niets doet zonder de toestemming van Hezbollah. De unit die verantwoordelijk was voor de aanslag op de IDF commandanten bestaat grotendeels uit Sjiieten, die banden met Hezbollah hebben.

De LAF wordt direct gesteund door de Amerikaanse regering en krijgt voor 100 miljoen dollar per jaar wapenhulp. Foto’s die genomen werden tijdens en na de LAF aanval, bewezen dat er Amerikaanse wapenen waren gebruikt. http://www.mererhetoric.com/2010/08/07/photos-confirm-lebanon-used-american-weapons-to-attack-Israël/

In Washington hebben nu enige senatoren kritische vragen gesteld over de uiteindelijke bestemming van die wapenhulp. De collaboratie tussen de LAF en Hezbollah werd openlijk toegegeven door vooraanstaande Libanese leiders. Maar ook op de website van de LAF wordt gemeld dat een aanval op Hezbollah een aanval op de LAF is, en andersom ook.

De LAF wordt door Hezbollah gebruikt om tactische redenen. Na de oorlog met Israël vier jaar geleden was er intern hevige kritiek op Hezbollah vanwege de verwoestingen in Libanon. Uiteindelijk droeg dit bij aan het teleurstellende resultaat voor Hezbollah bij de Libanese verkiezingen twee jaar geleden. Hassan Nasrallah heeft later toegegeven dat de provocatie van Israël in juli 2006 een tactische blunder was. Hezbollah kon dus niet direct betrokken worden in acties tegen Israël op dit moment.

Uit het gedrag van Hezbollah na de aanval vorige week wordt ook duidelijk waarom men koos voor deze indirecte provocatie van Israël. De interne spanning in Libanon was hoog opgelopen door Nasrallah’s bekendmaking dat Hezbollahleden zullen worden vervolgd voor de moord op oud premier Hariri.

Het VN-tribunaal dat deze moord onderzoekt, heeft Hezbollah op de hoogte gesteld van haar voorlopige bevindingen. In de gecompliceerde Libanese verhoudingen, waar eerder met geweld is geprobeerd de invloed van Hezbollah terug te dringen, leek een nieuwe confrontatie met de dag waarschijnlijker. Echter zoals zo vaak gebeurt in het Midden Oosten, is het verleggen van de aandacht naar de Zionistische vijand in dit soort situaties een beproefd en succesvol recept. Het wekt dan ook geen verbazing dat Hezbollah nu zegt over “bewijzen “ te beschikken die duidelijk zouden moeten maken dat Israël achter de moord op Hariri zit.

De explosieve spanning in Libanon zelf mag dan wat zijn afgenomen, de spanning met Israël lijkt met de dag toe te nemen. De afgelopen dagen werden er opnieuw incidenten gemeld tussen Israël en Libanon. Op vrijdag 6 augustus leek het op een nieuwe confrontatie uit te draaien toen Israëlische versterkingen aan de grens werden beantwoord met uitdagende manoeuvres door de LAF.

Libanese nieuwssites rapporteerden ook schijnaanvallen door Israëlische vliegtuigen in Libanon. Het laatste incident betrof een Libanese vissersboot die door de Israëlische marine werd beschoten bij het binnenvaren van de Israëlische territoriale wateren.

Israël lijkt nu te worstelen met een dilemma. Aan de ene kant is het in stand houden van de afschrikkingkracht van essentieel belang in de strijd met de Islamistische coalitie waarmee het in staat van oorlog verkeert. Aan de andere kant is het scenario van een hernieuwde oorlog met Hezbollah en haar bondgenoten een streep door de rekening van de Israëlische politiek ten opzichte van Iran.

Die politiek is er op gericht dat er een internationale coalitie wordt gevormd, die Iran afhoudt van een kernwapen. Een oorlog met Hezbollah zal vrijwel zeker betekenen dat Israël alleen tegenover Iran en Syrië komt te staan. In de huidige omstandigheden zou dat wereldwijd catastrofale consequenties voor Israël kunnen hebben.

De ontwikkeling van de laatste jaren hebben echter laten zien dat in het Midden Oosten scenario’s makkelijker omvallen dan een boom die gerooid zou worden aan de grens met Libanon.

Kijk ook op Missing Peace
Informatie en Feitenonderzoek