“GAZA-STAD – Hamas-leider Khaled Mashaal stelt zich niet herkiesbaar. Dat heeft Hamas zaterdag bekendgemaakt. Wie de charismatische en alom gerespecteerde Mashaal moet opvolgen is nog ongewis. (…)”

Ik kon het bijna niet geloven toen ik het las. Maar het stond er echt. De leider van een organisatie die het vermoorden van onschuldige Israëli’s als strategie toepast om zo hun einddoel te bereiken: het vernietigen van alle Joodse aanwezigheid in heel Palestina. De leider van deze partij mag je gerust een schurk met bloed aan zijn handen noemen. Overigens niet alleen bloed van onschuldige Israëli’s, maar ook van politieke tegenstanders binnen Gaza. Wellicht gerespecteerd binnen Hamas en door een deel van de bevolking van Gaza, maar toch zeker niet alom. Integendeel: gevreesd en veracht door velen.

Berichtgeving over Israël is veel vaker ten nadele van Israël gekleurd, maar deze keer ligt het er wel heel dik bovenop. De suggestie die hier vanuit gaat, is dat Hamas een redelijke partij is waar goed mee te praten valt. Het zal dan wel aan Israël moeten liggen dat dat niet lukt. De laatste zinnen van het artikeltje zijn ook weer dubbelzinnig:

“Mashaals twee voorgangers stierven in het harnas. Ze werden door Israël geliquideerd.”

Een goed journalist maakt melding van wat dat harnas dan precies inhield. Hoe onder hun leiding aanslagen in Israël werden gepleegd en nog veel meer pogingen hiertoe plaatsvonden. Hoe de jeugd werd opgehitst tegen Israël. Hoe een onschuldige Israëlische soldaat jarenlang tegen alle oorlogsrecht in gevangen werd gehouden, zonder enig contact met de buitenwereld. Hoe de holocaust werd ontkent en hoe raketten richting Sderot werden gestuurd. En dat Israël zich hiertegen wel moest verdedigen. Maar nee, voor de liquidatie wordt geen enkele reden aangevoerd. Dan blijft de lezer zitten met het beeld dat Israël er zonder reden op los liquideert.

Ga zo door, Nu.nl!

Waarom wordt er vanuit Europa zoveel kritiek op Israël uitgeoefend? Waarom keert Europa zich van Israël af? Daarvoor zijn algemene en bijzondere oorzaken. Om te beginnen de algemene.

Ten eerste de macht van het getal. Er zijn op deze wereld 100 moslims voor elke Israëliër. Van dat grote aantal gaat invloed uit. Daar gaat men niet zo maar aan voorbij. Als slechts 6 miljoen moslims tegenover even zo veel Israëliërs zouden staan, zou er anders worden geoordeeld.

Een tweede algemeen punt is de dekolonisatie. Zeker, de Balfour-verklaring uit 1917 die een joods nationaal tehuis in het vooruitzicht stelde, kan niet worden weggepoetst. Noch de verzekering uit 1922 dat joden in geheel Palestina – dat wilde toen zeggen Israël en de Westoever – het recht van close settlement zouden hebben. Dat was onderdeel van het Engelse mandaatverdrag. Maar het stichten van de staat Israël en de dekolonisatie verliepen parallel. Israëliërs werden als kolonisten gezien, de genoemde verklaringen ten spijt.

Ten derde het anti-amerikanisme. Dat bestaat uit naijver, vooral aan Franse kant, geheel ongerechtvaardigde culturele hoogmoed en de onwil dankbaarheid te tonen voor de bevrijding van 1945. Dit doet denken aan de ene man die tegen de andere zegt: ‘Waarom ben je boos op mij? Ik heb toch nooit iets voor je gedaan?’

Dit anti-amerikanisme slaat terug op Israël, vooral gezien de tot nu toe onvoorwaardelijke steun van de VS. Onlangs is in de VS een debat over de joodse lobby gevoerd. De stelling van Mearsheimer, die hierover is begonnen, is dat de joodse lobby er de oorzaak van is dat de VS inzake het Midden-Oosten tegen het eigen belang in handelt. Daartegenover staat de mening van Stanley Fischer, gouverneur van Israëls centrale bank, die zei dat de VS een groot aantal lobbies herbergde: van boeren, van scheepsbouwers en inderdaad van joden. Wat was daar mis mee?

Ten vierde de olie. De Arabieren hebben olie, de Israëliërs niet. De Arabieren kunnen het boycotwapen gebruiken en hebben dat ook gedaan, onder andere in 1973 tegen Nederland. Dankzij de oliemultinationals heeft dit ons niet gedeerd.

Omslagpunt
Ik kom nu bij de bijzondere oorzaken. Ik vermoed dat de belangrijkste daarvan Israëls spectaculaire overwinning van 1967 is. Die markeerde een omslagpunt in de manier waarop naar Israël werd gekeken, vooral door zich progressief noemende kringen. Had men daar voordien vooral sympathie en bewondering voor het egalitaire land der Kibboetsim, door 1967 ruilden David en Goliath van plaats. Het bracht De Gaulle er toe te spreken over ‘dit volk, dat zeker is van zichzelf en wil overheersen’. De zaak van de Palestijnen kreeg daarna meer aandacht. Het bezit van de Westoever – Jeruzalem daargelaten – vormt nu het hart van het probleem dat Israël en de Palestijnen gescheiden houdt. In die zin kun je 1967 een Pyrrusoverwinning noemen.

Hiermee hangt de verandering samen die de Verenigde Naties heeft ondergaan. De VN zijn door het Westen na de Tweede Wereldoorlog opgericht om de vrede te verzekeren. Door de dekolonisatie en andere wijzen van staatsvorming zijn er steeds meer leden bijgekomen en vormde zich een automatische meerderheid die zich vooral richtte tegen de VS en Israël. De VN werd a dangerous place, in de woorden van de Amerikaanse vertegenwoordiger Moynihan daar.
Het is een voorbeeld hoe het westerse idealisme is geëxporteerd en door andere culturen tegen datzelfde Westen wordt gebruikt.
Ik wil nog twee punten toevoegen aan de redenen dat Europa zich van Israël heeft afgewend. Het eerste betreft de verhouding tussen Israël en de Palestijnen, het tweede het beleid van de Israëlische regering.

Burgerslachtoffers
Vele jaren geleden bezocht ik een vluchtelingenkamp van Palestijnen in de Libanon. Midden tussen die vluchtelingen stond een luchtafweergeschut. Op mijn vraag of men niet bevreesd was voor veel burgerslachtoffers ingeval van een Israëlische aanval op dat geschut, antwoordde mijn begeleider ontkennend. ‘Burgerslachtoffers vormen een aanklacht tegen Israël die het Westen zal beïnvloeden.’
De manier waarop de Palestijnen door de andere Arabieren, hun broeders, worden bejegend is ten hemel schreiend.

Ik moet hierbij aan Duitsland denken. Na de Tweede Wereldoorlog zijn 12 miljoen Duitsers van het Oosten naar het Westen gevlucht. Die zijn opgevangen en geïntegreerd. In het Midden-Oosten hebben wij het niet over 12 miljoen Palestijnen maar over een tiende van dat aantal. Waarom zijn zij niet in de Arabische landen opgevangen en geïntegreerd? Omdat zij dan geen politiek wapen meer vormen dat tegen Israël kan worden gebruikt en omdat de Arabische landen de Palestijnen niet zien staan.

Het laatste punt betreft het beleid van de Israëlische regering. Iedere uitbreiding van de nederzettingen op de Westoever verergert het probleem. Daar zal een redelijke oplossing voor moeten worden gevonden. De regering van Netanyahu maakt niet de indruk daar haast mee te maken. Dat is de buitenwereld niet ontgaan.

Voorstel
Hoe nu verder? Op 16 september 2008 deed premier Olmert van Israël het volgende voorstel aan Abbas, minister-president van de Palestijnse Autoriteit. Ten eerste een oplossing voor het probleem van de West-oever op basis van de grenzen van 1967 met een uitruil van gebieden: Israël zou 7 procent van de Westoever krijgen, de Palestijnen compenserende delen van het huidige Israël plus een veilige weg op palen om de Westoever met Gaza te verbinden.
Ten tweede wederzijdse erkenning als staat. Ten derde Jeruzalem als hoofdstad van beide staten. De heilige plekken in Jeruzalem zouden worden beheerd door 5 staten: Saudi-Arabië, Jordanië, Palestina, Israël en de VS. Wat betreft de terugkeer van Palestijnen naar Israël bood Olmert de immigratie van 5.000 Palestijnen over 5 jaar aan en financiële compensatie voor de rest.

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice kon haar oren niet geloven. Was de Israëlische leider werkelijk bereid bijna de hele Westoever op te geven, Jeruzalem met de Palestijnen te delen en de heilige plaatsen onder internationaal toezicht te plaatsen? De Palestijnen hebben dit voorstel van Olmert als niet serieus van de hand gewezen. Abba Eban heeft gezegd: The Palestinians never miss an opportunity to miss an opportunity.

Een groep van 26 voormalige Europese leiders, waaronder Dries van Agt en Hans van den Broek, hebben een brief op poten aan de EU en de leiders van de Europese lidstaten gestuurd waarin zij op hardere sancties tegen Israël aandringen. Zij hadden er beter aan gedaan om er bij de Palestijnse Autoriteit op aan te dringen in te gaan op de voorstellen van Ehud Olmert.

^{Frits Bolkestein is oud-Europees Commissaris.}

Bron: www.volkskrant.nl - 18 januari 2012

Orthodoxe Joden bidden op de berg Sinaï

Sinds Egypte en Israël in 1979 een vredesakkoord sloten gaan duizenden joden uit vooral Marokko, Israël en Frankrijk elk jaar in januari op bedevaart naar het graf van de Marokkaanse rabbijn en mysticus Yaakov Abu Hatzira in het dorp Daymouta, 180 kilometer ten noorden van Caïro. Abu Hatzira overleed in 1879 op weg naar het heilige land in Egypte. Sommige joden dichten hem het vermogen toe om wonderen te verrichten.

Sinds 2001 is de bedevaart twee keer door een Egyptische rechter verboden en de pelgrims stuiten jaarlijks op protesten. Gamal Heshmat van de Moslim Broederschap noemde de bedevaart vandaag ‘een zelfmoordmissie’.

‘Normalisering van de betrekkingen met Israël is het volk opgelegd en ook de bedevaarten druisen in tegen de wil van het volk’, zei Heshmat, die onlangs in het parlement werd gekozen.

Het Simon Wiesenthal Centrum in Los Angeles beschuldigde de Moslim Broederschap er dinsdag van de religieuze vrijheid van joden te willen inperken. Een ambtenaar van het Egyptische ministerie van buitenlandse zaken zei vandaag dat Israël twee maanden geleden is meegedeeld dat het gezien de politieke situatie en de gebrekkige veiligheid in het land dit jaar niet verantwoord is om de bedevaart te houden.

Egypte had ooit een bloeiende joodse gemeenschap, die ten tijde van de eerste van vier oorlogen met Israël, in 1948, zo’n tachtigduizend leden telde. Nu wonen er volgens de Israëlische ambassade nog ongeveer zestig joden in het land.

Bron: www.trouw.nl, 11 januari 2012

Thuis. Volgens de dikke Van Dale “een plaats waar iemand zich thuis voelt”. In hoeverre kan Israël zich werkelijk thuis voelen? Veel buren zijn het nog altijd niet eens met haar thuiskomst. Onlangs ging om 12:00 het luchtalarm weer in Nederland. Het viel mij op dat niemand naast mij op het perron zich er ook maar iets van aantrok.

Datzelfde gebeurde in de Herfstvakantie toen ik met vrienden uit Sderot uit eten was vlakbij de Gazastrook. Het alarm ging af. Een vriend keek mij vastberaden aan, “We hoeven niet bang te zijn. YHWH beschermt zijn kinderen.” Wat een diepe rust ging er van die jongeman uit. Gegrond geloof ondanks de dagelijkse dreiging vanuit Gaza aangekondigd door het luchtalarm.

Woensdag herdachten we de Kristallnacht (9 november 1938). En de reactie van de kerk 73 jaar geleden? “Die (…) varieerde van positief tot passief, in ieder geval hield de kerk als instituut zich afzijdig. Zowel de protestantse als de katholieke kerk uitten geen officiële kritiek, ook ondersteunden de kerk de individuele protesten van pastoors en priesters niet.” (Wikipedia)

Met Daniël 9 vers 7 moeten wij dan ook uitroepen “Schaamte bedekt ons gezicht”! Het is tijd dat iedere christen als een ‘luchtalarm’ “Omwille van Sion niet zal zwijgen, omwille van Jeruzalem niet stil zal zijn, totdat het licht van haar gerechtigheid daagt en de fakkel van haar redding brandt.”

De Israëlische vlag werd onlangs weer uitgestoken, maar dit keer vanuit een balkon van de ambassade zelf. Ook werd een muur gebouwd voor de entree van het ambassade gebouw. Het weerhield een uitzinnige menigte er niet van om afgelopen vrijdag opnieuw de ambassade aan te vallen.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Terwijl een grote Egyptische troepenmacht toekeek werd eerst de nieuw opgetrokken muur gesloopt en daarna werd door een groep demonstranten het gebouw via de balkons beklommen om opnieuw de Israëlische vlag te verwijderen.

De situatie liep in de avond verder uit de hand toen demonstranten – nog altijd ongehinderd -  het gebouw van de ambassade binnendrongen en documenten naar beneden begonnen te gooien.

Een van de betogers werd met zo’n document in de hand geïnterviewd voor de Egyptische televisie. Duidelijk was te zien dat het om een krantenoverzicht ging van de Israëlische pers dat dagelijks door het ministerie van buitenlandse zaken in Israel wordt verspreid.

De betoger zei echter dat het ‘een  document van de Mossad was waarin de infiltratie van Israëlische agent werd besproken’.

De situatie werd uiteindelijk zeer kritiek toen de betogers de etage boven de ambassade bereikten, waar zich op dat moment 6 Israëlische bewakers ophielden.

Het was die bewakers duidelijk dat ze gelyncht zouden worden op het moment dat de betogers er in zouden slagen de voordeur te forceren.

Het andere ambassade personeel werd op orders van de Israëlische regering al direct na het begin van de aanval op de ambassade geëvacueerd.

De bewakers waren telefonisch in contact met een crisiscentrum in het Israëlische ministerie van Buitenlandse zaken, dat onder andere werd bemand door de Israëlische premier Netanyahoe, minister van defensie Barak, het hoofd van de Shabak (Isr. Veiligheidsdienst) en het hoofd van de Mossad

Netanyahoe was op zijn beurt voortdurend in contact met het Witte Huis in Washington.

De Amerikaanse president Obama slaagde er uiteindelijk in om voldoende druk uit te oefenen op het Egyptische regime van legerleider Mohammed Hussein Tantawi.

Israëlische functionarissen maakten later bekend dat Tantawi onbereikbaar bleek voor de Israëlische premier tijdens de crisis. De Amerikanen hadden oorspronkelijk een soortgelijke ervaring.

Uiteindelijk kwam eindelijk het Egyptische leger in actie en werden de Israëlische bewakers, die Arabische kleding hadden gekregen, geëvacueerd.

Hoewel zowel de Egyptische regering als de Israëlische regering verklaringen hebben afgegeven, dat het incident geen gevolgen zal hebben voor het 32 jaar oude vredesakkoord tussen beide landen, is het duidelijk dat er dingen grondig mis zijn in de Egyptische relatie met Israël.

De passiviteit van het Egyptische leger en de ‘onbereikbaarheid’ van Tantawi in dit incident,  is het gevolg van een politieke koerswijziging die al langere tijd zichtbaar aan het worden was.

Het lijkt er sterk op dat Arabische ‘lente’, die in Egypte pas goed begon en zich daarna verspreidde naar vele andere landen, een lange en gure winter in de relaties met Israël met zich mee zal brengen.

De vorige week uitgebroken crisis in de relatie tussen Israel en Turkije speelde ook bij de gebeurtenissen in Cairo een rol.

Op het Tahrir plein was bijvoorbeeld vrijdag een spandoek te zien waarop Turkije als het voorbeeld van mannelijkheid in het Midden-Oosten werd aangeprezen.

Erdogan zelf prees de gebeurtenissen bij de Israëlische ambassade als een ‘toonbeeld van de nieuwe democratie in Egypte en de nieuwe benadering van Israël’.

Die ‘nieuwe benadering’ is in feite zo oud als de staat Israel.

Niet geheel ten onrechte zijn er in Israel mensen die terugdenken aan de tijd van voor de Zes Daagse Oorlog, toen het een dergelijke haatcampagne uiteindelijk uitmondde in oorlog.

De Israëlische relaties met de landen met de twee grootste legers in het Midden-Oosten staan zwaar onder druk en lijken voorlopig alleen maar verder te escaleren.

De Israëlische krant Ha’aretz noemde deze ontwikkelingen dan ook terecht ‘een politieke tsunami’.

Bron: http://missingpeace.eu/nl

In de urenlange nieuwsuitzendingen op de Israëlische televisie zondagavond, waren echter de raketten niet het hoofdonderwerp van gesprek. De meeste aandacht ging uit naar de spanningen met Egypte. Met aan de ene kant commentatoren die het publiek gerust stelden door te wijzen op het belang dat Egypte heeft bij het handhaven van de rust met Israel gezien de interne chaos in het land.

Aan de andere kant was er bijvoorbeeld Ehoed Yari, de commentator voor Arabische zaken op Arutz (Kanaal) 2 , die meldde dat de 121 partijen die willen deelnemen aan de Egyptische verkiezingen nu allen roepen om het opzeggen van het Camp David vredesakkoord. Het Moslim Broederschap organiseerde bovendien de betogingen tegen Israel om zodoende nu al de banden te verbreken. De opvattingen van de politici reflecteren de toenemende haat tegen Israël in Egypte. Dit werd ook duidelijk uit nieuw video materiaal dat gisteren ook op de Israëlische tv te zien was. Een uitzinnige Egyptische massa bij de Israëlische ambassade heft spreekkoren aan waarin de bekende kreet ‘Khaibar al Yahud’ voorkomt:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

De vlag van Israël die kort daarvoor door een van de demonstranten was verwijderd, werd verbrand en later is het volgende spreekkoor te horen:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Al Astal voorspelde dat ‘de Zionisten’ over een paar jaar zullen begrijpen dat ze maar om één reden naar Israël zijn gekomen, namelijk om ‘afgeslacht’ te worden ‘in een groot bloedbad’. Met woorden die sterk aan Adolf Hitler deden denken zei hij dat de joden veel gevaarlijker zijn dan alle roofvogels, gevaarlijke reptielen en dodelijke bacteriën bij elkaar, en dat Allah de mensheid door de moslims zal ‘bevrijden’ van het ‘joodse kwaad’. Dan zal er volgens hem een ‘Verenigde Staten van de Islam’ ontstaan en zal Palestina aan het hoofd staan van het wereldwijde islamitische Kalifaat.

Hamas en Fatah / de Palestijnse Autoriteit sloten onlangs in de Egyptische hoofdstad Caïro een samenwerkingspact. Desondanks weigert de Israëlische regering Fatah als vijand te bestempelen, ondanks het feit dat Fatah-partner Hamas wekelijks openlijk oproept dat het belangrijkste doel van de Palestijnen nog altijd de vernietiging van Israël is. Fatah wordt in Jeruzalem nog steeds gezien als ‘vredes’partner waarmee Israël mogelijk een akkoord kan sluiten over de oprichting van een Palestijnse staat in Gaza en de Israëlische gebieden Judea en Samaria.

Bron: www.xandernieuws.punt.nl

Schrikbeelden van zelfmoordaanslagen in Jerzulemse bussen staan ons nog voor de ogen. Toch staat er voortdurend een nieuwe groep Israëlhaters op om Gods volk kapot te maken, nu dus via FaceBook. Dat FaceBook een invloedrijk medium is, bleek eerder tijdens de grote revoluties in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Wankele regimes kunnen hierdoor beïnvloed worden en een wanhoopsaanval op Israël doen.

Wat kunnen wij doen?
Gelukkig is het mogelijk om schadelijke pagina’s aan FaceBook te melden. Ga naar de pagina:

http://www.facebook.com/Palestinian.Intifada

En klik linksonderin op ‘Pagina rapporteren’. Selecteer dan ‘Bevat hatelijke taal of bekritiseert iemand’ en kies vervolgens voor ‘Gericht op ras/volk’. Laten we hopen dat FaceBook niet wil meewerken aan dergelijke (nu nog) verbale terreur!

Israël, ik ondersteun je,
ik ben je behoud.
Wie op jou gebeten zijn,
wachten schade en schande.
Wie jou bestrijden,
verdwijnen in het niet.
Wie jou aanvallen, zie je niet meer terug.
Wie jou vijandig gezind zijn,
verzinken in het niet.
Want ik, De Heer, ben je God,
ik sta je terzijde.
Wees niet bang, ik help je.

(Jesaja 41:11-13)

Wij als dienaren van de God van Israël, de allerhoogste Heer, mogen hieraan bijdragen. Wij mogen Israël zegenen en ons keren tegen de plannen van haar haters. God zal ons zelf hiervoor zegenen. Is het niet heerlijk om in Gods plan te wandelen? Laten we dus protest aanteken tegen dit soort haatzaaierij en belangrijker nog: onze handen vouwen voor Israël!

De Israëlische tv-zender Arutz 1 besteedde uitgebreid aandacht aan de moordpartij op vrijdag 11 maart in de Joodse nederzetting Itamar. De presentatoren van het nieuwsprogramma Mabat waren zichtbaar aangeslagen. Verslaggever Amir Bar Shalom zei dat hij veel aanslagen had gezien, maar dat deze alle andere overtrof wat barbaarsheid betreft. De baby van drie maanden die omkwam werd bijvoorbeeld met afgesneden keel gevonden naast haar vader, die op dezelfde wijze werd omgebracht. Mu’awiyah Kaba’a, een Arabische hulpverlener in dienst van Magen David Adom, was als een van de eerste hulpverleners ter plekke. Hij zei dat hij nog nooit zoiets gruwelijks had gezien.

In Israël heeft altijd een code binnen de media bestaan dat beelden van slachtoffers van aanslagen niet worden gepubliceerd. Aanvankelijk werd die code ook in dit geval gehanteerd maar later kwamen de beelden toch op internet. Dit gebeurde vanwege de gruwelijkheid van de aanslag en nadat de familie van de slachtoffers daarvoor toestemming had gegeven.

Deze afschuwelijke moord kan niet losgezien worden van het demoniseren van Joden die over de zogenaamde groene lijn in Israël wonen, dat wereldwijde proporties heeft aangenomen. Een groot deel van de internationale media collaboreert in feite met de Palestijnse haatcampagne tegen de Joden op de Westoever. Zo duiden zij deze Joden over het algemeen aan als „kolonisten.” Hun dorpen en steden omschrijven ze als „illegaal” of, in het gunstigste geval, als „niet legitiem.” Er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat die media op een negatieve wijze berichten over deze aanzienlijke groep.

Ook na de gebeurtenis in Itamar bleek dat internationale media, waaronder de BBC, de moord meenden te moeten omzetten in een verhaal over illegale nederzettingen en kolonisten. De vermoorde baby van drie maanden werd in deze berichten als een kolonist omschreven en Itamar werd het tehuis genoemd van „de meest radicale Joodse kolonisten” (New York Times).

Gerenommeerde experts op het gebied van internationaal recht hebben lang geleden al aangevoerd dat de term ”illegale nederzettingen” incorrect is waar het gaat om de Joodse gemeenschappen op de Westoever. Dat wekt geen verbazing omdat heel Palestina, inclusief de Westoever, door de Volkenbond was aangemerkt voor Joodse vestiging.

In de loop der jaren zijn de Joodse inwoners van de Westoever beroofd van iedere menselijke waardigheid. Doordat dit klimaat is ontstaan, werd de gruweldaad in Itamar mogelijk. Sommige Israëlische functionarissen die de slachtoffers hadden gezien hadden het over „slachten” toen zij over de moorden spraken. De jarenlange campagne tegen de Joden op de Westoever is door Israël nooit adequaat beantwoord. Sterker nog, een deel van de Israëlische media is zelf betrokken bij deze campagne. Uiteindelijk heeft dit ertoe bijgedragen dat de delegitimatie oversloeg naar de Joodse staat als geheel.

Het plan van Israël om de ophitsing door de Palestijnen nu te gaan aanpakken lijkt opnieuw voorbij te gaan aan het grotere probleem. In het kader van de opstanden over de onderdrukking en armoede in de Arabische wereld is duidelijk geworden dat de meeste internationale media jaren lang hun werk niet hebben gedaan. Terwijl in de meeste Arabische landen grove mensenrechtenschendingen plaatsvinden en het gros van de bevolking in armoede leeft, waren deze media geobsedeerd met de situatie op de Westoever en een relatief kleine groep Israëlische extremisten die daar leeft.

Ten gevolge van deze obsessie is een vals beeld ontstaan van een crimineel ”kolonistencollectief” dat uitsluitend bestaat uit extremisten. In werkelijkheid houdt de overweldigende meerderheid van de ca. 300.000 Joden op de Westoever zich uitsluitend bezig met werken, leren en met het vervullen van religieuze en burgerplichten. Op tal van plaatsen werd door deze Joden ook de dag na de moorden in Itamar gewoon samengewerkt met de plaatselijke Palestijnse bevolking. De term ”kolonist”, die de Arabieren introduceerden voor deze Joden, zou komisch genoemd kunnen worden, ware het niet dat er zo veel schade door is aangericht.

De Talmoed (Traktaat Peah 1:1) stelt het gebruik van taal om aan te zetten tot haat op één lijn met moord. Dit lijkt volledig van toepassing op de campagne tegen de Joden op de Westoever.

De auteur is onderzoeker voor Missing Peace Informatie.

Bron: Reformatorisch Dagblad, www.refdag.nl