Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik werd nooit echt warm of koud van Tel Aviv. Het zou net zo goed Almere kunnen zijn. Gewoon een stad waar veel mensen wonen en vooral veel mensen werken. Niet echt een stad met een ziel, waar een zindering doorheen gaat. Zoals Jeruzalem ofzo.
Maar ik moet zeggen dat ik wel een beetje van dat idee ben afgestapt. Tel Aviv bruist. En op een manier die mij erg aanspreekt. Als je het ziet liggen zo vanaf Jafo uit het zuiden, dan denk je toch wel ‘nou dat hebben ze goed uit de grond gestampt vanuit niks, die zionisten, honderd jaar geleden’. Het laat wat zien van de overlevingsdrang van de eerste inwoners van die regio. En die ‘spirit’ zie je er in alles nog doorheen bloeien.
Sommige straten zijn niet om aan te zien. Vervallen, oud, lelijk. Maar toch wel met een karakter wat je niet kunt ontkennen. De mensen die er wonen genieten van het leven. Maar tegelijk zijn het niet alleen strandliggers, maar mensen met een visie en een doel. Dat pionieren zit ze toch een beetje in het bloed lijkt het. Het land willen opbouwen, en niet alleen leven voor jezelf en je eigen genot.
We waren een dagje op stap met Shanni (voor de mensen die op Tzahal waren in februari: de dwarsfluitiste!). We begonnen ’s ochtends op het strand, gingen vervolgens naar de Carmel markt, naar de muziekschool, naar een concert en tenslotte bij haar thuis op bezoek.
Shanni is een meisje van 20 die je hier in Nederland zo ook zou kunnen tegenkomen. Met 1 verschil. Jongeren in Israël hebben een ander leven. Ze moeten leven met de realiteit van het leger, oorlogen, terreurdreiging en spanning. En dat maakt toch dat je minder echt jongere kunt zijn, meende Shanni zelf. Volgens mij heeft ze meer dan gelijk.
Tel Aviv, de stad van hele gewone mensen. Zoals Shanni. En daarom zo bijzonder. Een stad met veel extremiteiten en ellende, maar toch een stad van overlevers. En daarom ben ik van die stad gaan houden. Hier een foto van Shanni en mezelf. Een echte Tel Avivse overlever naast een roodverbrande Europese toerist die gek is op Israël, vooral op de inwoners. Twee compleet verschillende mensen, gezusterlijk naast elkaar. Ik vind het fantastisch.
Hele verhaal zien en bekijken over Shanni? Kom dan naar de tentoonstelling in Nijkerk. Info: http://isreality.nl/interessante-tentoonstelling-in-nijkerk/
Is het leven in Israel echt zo moeilijk voor jongeren? Ok, ze moeten het leger in, maar zo veel merken ze nu ook weer niet van de oorlog – zeker niet in Tel Aviv, zou ik zeggen – de “Bubble”. En het terreur of de spanning is heus wel aanwezig, maar mijn indruk hier is toch wel dat ze aan de risico’s inmiddels wel gewend zijn. Wanneer iemand een beetje overstuur is, is hun standaardantwoord ook “אל תתדאג”, maak je geen zorgen.
Hoewel er heus wel wat van waar is, ben ik wel van mening dat deze tekst wel een overdreven indruk maakt.
Jurjen Kingma, vanuit Be’er Sheva (in de Negev)
ik heb het niet zelf bedacht Jurjen. Het is ook een op z’n zachtst gezegd aparte situatie als je als 19-jarige tijdens de gazaoorlog in schuilkelders muziek gaat maken (met de army band) om de mensen daar te een hart onder de riem te steken (wat zij deed).
De impact van de dienstplicht mag zeker niet onderschat worden! Israelische jongeren hebben hebben in deze 2-3 jaar geestelijk en fysiek heel wat te doorstaan. NL eindexamenkandidaten huppelen straks vrolijk door naar het beroepsonderwijs. Oh wat gun ik die soldaten, zoals Shanni, deze vrijheid van harte als ik door Tel Aviv loop of in de trein zit zodra Shabbat afgelopen is en ze met grote getale weer naar hun posten moeten… En ja, Tel Aviv is inderdaad wel een gave stad
dit schreef ik al eens op: http://isreality.nl/blog-tel-aviv-city/
Ja, ja, VN resolutie 181 van 29 november 1947 heeft voor de zionisten dezelfde waarde gehad als alle VN resoluties daarna. In de vuilnisbak ermee. Al in december 1947 begonnen de zionisten met het terroriseren van de Palestijnen. Lees het boek va Ilan Pappe, The ethnic cleansing of Palestine” er maar op na.Ik heb aan de worden van Pappe niets toe te voegen .
Plaats dit bericht vooral niet. Het zou uw verwarde beeld eens kunnen verstoren
interessant M, want voor de staat Israel bestond noemden alle inwoners (dus ja, ook de zionisten) zich palestijnen. Bedoel je dan dat ze zichzelf terroriseerden? De term ‘palestijns volk’ zoals we die vandaag gebezigd wordt heeft Arafat na de 6-daagse oorlog in 1967 bedacht. Interessant hoe een volk vervolgd kan worden in 1947 als ze nog niet eens bestaan…