Op ‘t station

Bernadette-Blog
Geschreven door:
Deel deze post:
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Lees ook:

Het is druk op het station. Het lijkt alsof iedereen huiswaarts keert van het werk of familiebezoek. Terwijl de ene na de andere trein wegdendert, gaan mijn gedachten weg van hier. Op de achtergrond hoor ik nog net hoe een kind huilend om zijn moeder roept. Gedachten die me brengen naar een verloren tijd, lang geleden.

Maar door de verhalen die ik heb las en hoorde en de films die ik zag zie ik ze hier nog haarscherp staan. Joodse kinderen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ook wachtend op de trein, niet wetend welk noodlot hen te wachten stond.

Tussen de perrons door staan waakhonden. Af en toe blaffen ze hard en laten ze hun scherpe tanden zien. Je schrikt ervan, maar het houdt je ook alert. Er hoeft maar iets geks te gebeuren of de soldaten grijpen naar hun wapens. Waartegen ze zich beschermen? Geen idee. Wellicht voor de onbekende ander. Verderop, op een ander perron staan mensen met een koffer in hun hand, die de één in alle snelheid heeft ingepakt en de ander al klaar had staan – mocht het zover komen. Voor de bezetter maakte het geen verschil hoe je heette. Wel of je Joods was of niet. In dat geval moest je met de trein mee naar een onbekende bestemming.

Plots hoor ik een vriendelijke vrouwenstem van de NS weer omroepen. Mijn trein heeft nog steeds vertraging. Bladeren op het spoor… Het zal toch weer eens niet. Naast me zit een oudere man met zijn koffertje vlak bij zich. Dit jaar is het zeventig jaar geleden dat de Tweede Wereldoorlog eindigde. Daarom herdachten we begin dit jaar de Joodse slachtoffers van het concentratiekamp in Auschwitz en in de komende maanden zijn er door heel Europa en in Israël nog meer herdenkingen. Het doet me denken aan mijn verdwaalde gedachten. Zou deze man de oorlog hebben meegemaakt? En wat deed hij toen? Liet hij het ‘maar gebeuren’, of zat hij in het verzet? Ik kijk ook naar mezelf. Wat zou ik doen? Vragen die ik eigenlijk niet durf te stellen, maar me wel aan het denken zetten. Wat zou jij doen?

Bernadette (27) studeerde Communicatie aan de Christelijke Hogeschool Ede en deelt nu elke maand haar gedachten op isreality.nl. Ze blogt over haar ontdekkingsreis door de Bijbel en brengt alledaagse situaties in haar leven in verband met wat ze in Gods Woord leest.

Isreality.