fbpx

Waar was jij, op die oktoberdag?

Daan blogje
Geschreven door:
Deel deze post:
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Lees ook:

Waar was jij op die oktoberdag? Het was een regenachtige dag met af en toe een opklaring. Je ging naar je werk, naar school of je bleef thuis. Maar waar was je? Wat dacht je?

Niks?

Oktober is net begonnen en het jaar 2015 zit er alweer voor driekwart op. Je begint naar je targets te kijken op het werk en op school en je beseft dat je nog even flink aan moet poten om ze te halen. Je kijkt naar de doelen die je in 2015 had gesteld en kwam erachter dat er bar weinig van zijn uitgekomen. Je laat je leven leiden door stress, door anderen en je hebt eigenlijk geen tijd om op de ècht belangrijke dingen te letten. Dingen die er toe doen. Dingen waarvoor je leeft. Liefde? Nu even niet. God? Geen tijd voor.

Maar het maakt niet uit, dat komt nog wel. Focus eerst even op de onbelangrijke dingen in het leven. Vluchtelingen? Die merk je niet meer op. Die zijn al zoveel voorbijgekomen en het maakt je eigenlijk niet meer uit. Jij moet dit jaar door zien te komen met alle bijzaken. Focussen op de wereld die jij gecreëerd hebt.

Je moeder. Ja, dat arme mensje zit alleen in het verzorgingstehuis. Maar waar haal je de tijd vandaan? Er moet toch geld op tafel komen en, nou ja, dat valt wel te begrijpen toch? Je weet het wel. Het is drie maanden geleden dat je geweest bent. Een half uurtje.

Je vrouw. Daar gaat het laatste tijd niet heel goed mee. Ze zeurt zoveel. Je zorgt er toch voor dat ze te eten krijgt? Je neemt haar zelfs af en toe mee naar een concert! En pas nog, pas heeft ze nog nieuwe kleren gekocht. Van jouw geld uiteraard. Tsjonge, ze boft wel met je. Ook nog samen naar de kerk geweest, uit de Bijbel gelezen of samen gebeden? Nee, dat gebeurt al maanden -wat zeg ik, jaren- niet meer. Liefde? Geen idee meer wat het inhoudt.

Oké, het gaat niet allemaal even rooskleurig op het moment. Maar hé, geen probleem: je leeft in Nederland. Je leeft in vrede en de tijd zorgt er wel voor dat alles weer goed komt.

Ja, Nederland. En de wereld? Geen idee, geen tijd voor eigenlijk. Het gaat toch om míjn leven. Ik kan toch weinig veranderen aan de wereld, dus waarom zal ik er überhaupt om geven? Meisjes die uitgehuwelijkt worden, Iran dat atoomwapens produceert, vrouwen die verkracht en vermoord worden door IS, kinderen die soldaat worden in Afrika, slavernij in Bangladesh, aanslagen op Joodse doelen en ga zo nog maar door. En jij? Jij sukkelt door, zonder keuzes te maken, zonder te leven waarvoor je gemaakt bent.

Waar was jij op die bewuste oktoberdag? De dag waarop je moeder overleed, of de dag waarop je de liefde van je leven liet lopen. De dag waarop er een aanslag werd gepleegd op een synagoge in Amsterdam, of de dag waarop er weer honderden bootvluchtelingen verdronken. Sukkel je door? Blijf je keuzes uitstellen, totdat het te laat is? Blijf je gesloten voor wat er om je heen gebeurt of verander je… Voordat het te laat is.

‘Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde – En de liefde is een keuze…’

Isreality.